پيشگفتار حماسهء ماندگار و باشكوه عاشورا - اين رخداد بىنظير و استثنايى در طول همهء تاريخ - از چنان جلال و عظمتى برخوردار است كه بيش از هر پديده‌اى در جهت‌بخشى به حركت تاريخ - بويژه تاريخ اسلام و تشيع علوى - نقش مؤثر و انكارناپذيرى داشته است . بىگمان ، هيچ حادثه‌اى را نمىتوان يافت كه به اندازهء اين حماسهء سرنوشت‌ساز ، بانفوذ در عمق جان و فطرت انسان‌هاى آزاده و آگاه ، تشنگان زلال حقيقت را سيراب سازد و حق‌باوران عالم را تا مرز شيفتگى و شيدايى بكشاند و عرصه‌هاى گوناگونى از حيات بشرى را تجلىگاه شكوه و عظمت خود نمايد . يكى از اين عرصه‌ها فرهنگ و ادب به ويژه شعر و نظم بوده كه در به تصوير كشيدن اين حقيقت هميشه زنده ، توفيق بزرگى را نصيب خود ساخته است . از همان روزهاى نخستين ، انتشار خبر اين واقعهء هولناك ، كه تصويرگر اوج حماسه و ايثار ، شجاعت و شهامت ، پايمردى و غيرت ، خلوص و حق‌باورى ، خداخواهى و خدامحورى و مظلوميت و بىياورى از يك سو و جهالت و پستى ، خشونت و بىرحمى ، استكبار و ستمگرى ، حق‌گريزى و دنياخواهى و برخوردارى كامل از عِدّه و عُدّهء دنيوى از سوى ديگر بود ، از چشمهء چشم هر صاحب بصيرتى فراتى از اشك اندوه جارى و ژرفاى جان هر جوياى حقيقتى را به كانونى از شراره‌هاى جانسوز ملال مبدّل ساخت و سينهء بىكينهء ارباب معرفت را داغدار آلام جانگداز اين رخداد بىنظير كرد .